ไก่เก่งไก่ดีๆนั้น หาไม่ยาก แต่ก็ไม่ง่าย เพราะทุกวันนี้มีการพัฒนาไก่เชิงกันมากขึ้น นอกจากไก่จะมีชั้นเชิงในการชนแล้ว ยังต้องพิจารณาการตีของไก่คือต้องตีแม่น คือ สามารถตีถูกคู่ต้อสู ไม่พลาด ต้องตีกลัว คือตีถูกคู่ต่อสู้จนมีอาการทรุด และหนีในที่สุด ต้องตีเจ็บ คือ ตีคู่ต่อสู้จนอาการเจ็บปวด อ่อนแรง ตีหักตีชัก คือ ตีคู่ต่อสู้ลงนอนฟุบ ประเภทชักดิ้นชักงอ

นักเล่นไก่ระดับเซียนทั้งหลาย มีข้อสรุปไปในทิศทางเดียวกันว่า ชั้นเชิงฝีมือและความเก่งในการชนไก่หรือการต่อสู้  เป็นลักษณะเฉพาะตัว โดยที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงหรือฝึกซ้อมเหมือนกับนักมวย สิ่งที่ผู้เลี้ยงทำได้ก็แค่เตรียมความพร้อม และความสมบูรณ์ให้กับไก่ แม้จะมีการคัดเลือกเอาแต่เฉพาะพ่อแม่พันธุ์ที่มีฝีมือดี แต่ไม่ได้หมายความว่าลูกที่ได้ออกมาตีเก่งตามไปด้วย เพราะว่าลูกไก่ที่เกิดมาไม่เก่ง ตีไม่ดี หรือเป็นไก่โง่ ตีโง่ ฝีมือฝึกหัดให้ดีไม่ได้ เพราะฉะนั้นผู้เลี้ยงไก่และนักเล่นไก่ต้องปรับปรุงพันธุกรรมด้วย ซึ่งถือเป็นหลักสำหรับลูกเด็ด ลูกตีลีลาของไก่แต่ละตัวพอแบ่งออกได้ดังนี้

1.ตีตอ ส่วนใหญ่จะพบในไก่ใต้  เพราะนิยมปล่อยให้ตีตอ เพราะตีทุกทีเจ็บ จึงพากันหาไก่ตีตอจัดๆกันมากแต่ในบ่อน แต่นิยมในภาคใต้และภาคเหนือเพราะเห็นผลแพ้ชนะกันเร็วมากกว่านั้นเอง

2.ตีตา ส่วนใหญ่เป็นสไตล์ของไก่ตีตอ ซึ่งเป็นไก่ยืนตีไม่มีเชิง เพราะ ไก่ตีตอส่วนมากจะตีบริเวณวงแดงตรงใบหน้าที่เป็นสีแดงโขนง หัว ตา แต่ก็เป็นเรื่องยากที่จะตีโดนตา ทุกลูก แต่ถ้าตีถูกแล้วก็ชนะได้อย่างขาดลอย

3.ตีโขนง ลักษณะนี้จะเป็นไก่เชิงเสียส่วนใหญ่   หากไก่ถูกตีโขนงก็จะหัก ถึงกับทรุดซวนเซและยอมแพ้ไปเลยหากเป็นไก่เชิงยืนมาเจอไก่เชิงแบบนี้ก็ลำบาก